Αναζήτηση

Φόρτωση...

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Τα γραπτά μένουν...

Από την Γραμμική Α στα greeklish... το ρητό λέει "τα γραπτά μένουν...", ισχύει άραγε το ίδιο για τα γραπτά του internet; Εδώ και χιλιάδες χρόνια υπάρχει η "γραπτή" απόδειξη της ανησυχίας του ανθρώπινου είδους. Από τις σπηλαιογραφίες της προιστορικής περιόδου, στα ιερογλυφικά της αρχαίας Αιγύπτου μέχρι το ...μελάνι του εκτυπωτή μας (που όλο τελειώνει)!
Πριν από 5000 χρησιμοποιούσαν στην Κίνα ένα μαύρο μελάνι βασισμένο στην αιθάλη, το ξίδι και τη ζελατίνη. Για να του δώσουν κι άλλα χρώματα, χρησιμοποιούσαν διάφορα φρούτα, λουλούδια, φυτά και ορυκτά(όπως πχ μούρα). Στη Μέση Ανατολή έφτιαχναν επίσης μια χρωστική ουσία από φυτά και τριμμένο γραφίτη. Οι Ιουδαίοι για παράδειγμα χρησιμοποιούσαν το υγρό που προέκυπτε όταν διέλυαν σε νερό ένα μείγμα αιθάλης και ρητίνης. Το δείγμα της κινέζικης χρωστικής είναι και το διασημότερο στον κόσμο, η γνωστή σε όλους «σινική μελάνη». Ήταν μείγμα αιθάλης (από την καύση ξύλου πεύκου ή λυχναρέλαιου) και ζελατίνης. Της προσέθεταν άρωμα μόσχου, για να καλύψουν την οσμή του λαδιού.
Στη «Φυσική Ιστορία» του ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ο πρεσβύτερος, αναφέρει ότι η χρωστική γινόταν με αιθάλη, ρυτίνη, υπολείμματα σταφυλιών ή μελάνι σουπιάς, που αναμειγνύονταν με αραβικό κόμμι. Η κόκκινη μελάνη “terra rubrica” (δηλαδή κόκκινο –ruber- χώμα) προοριζόταν για τις rubricae, δηλαδή τίτλους, αρχικά και γενικά ό,τι ήθελε να τονίσει κανείς. Στο Βυζάντιο, βασικό μελάνι ήταν το γραφικό μέλαν (μαύρο) ή μελάνιον. Ειδικά ερυθρά χρώματα στα αυτοκρατορικά βιβλιογραφικά εργαστήρια ήταν το πορφυρό και το κινναβάρι. Ο αυτοκράτορας υπέγραφε με κόκκινο. Κανείς άλλος δεν είχε τέτοιο δικαίωμα. Από τον 5ο αιώνα καθιερώθηκε μια συνταγή που περιλάμβανε μια πηγή τανίνων. Αυτό το μελάνι σιδήρου- τανίνης χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Με λιγοστές παραλλαγές η ίδια χρωστική, που αρχικά είχε βαθύ γαλάζιο χρώμα και με τον καιρό γινόταν ώχρα, παραγόταν ως τον 19ο αιώνα.
Από τα σφυριά της αρχαιότητος και το λάξευμα των πετρών, στα πινέλα των αρχαίων Κινέζων, μέχρι τα φτερά των ανθρώπων της Αναγέννησης και τα… στυλό ή τους εκτυπωτές, ένα πράγμα είναι βέβαιο, ότι ο άνθρωπος επιβεβαιώνει τον τίτλο του σαν πιο εξελιγμένο ζώο στον πλανήτη (ακόμα κι αν μερικές φορές απορούμε) και έχει έμφυτη ανάγκη να επικοινωνήσει.